ij gemeenteraadsverkiezingen zie je steeds hetzelfde: lokale partijen groeien. Dat is al jaren zo en het is inmiddels een duidelijke landelijke trend.
Laat ik meteen eerlijk zijn: ik ben niet neutraal. Als actief lid van Stadspartij 100% voor Groningen help ik zelf mee met de campagne. Juist daarom kijk ik met interesse – en soms met verbazing – naar de reactie van grote landelijke partijen.
Als lokale partijen groeien, hoor je vooral nu landelijke partijen benadrukken dat hun lokale afdelingen óók lokaal zijn. Alsof iemand dat ontkent. Natuurlijk wonen hun kandidaten hier ook. Dat is nooit het punt geweest. De vraag is eerder: “Waarom voelen inwoners zich steeds minder aangesproken door de landelijke partijen?” En stellen de landelijke partijen, in Den Haag en lokaal, zichzelf die vraag eigenlijk wel?
Als alles zo lokaal is volgens de landelijke partijen, waarom draaien de Haagse marketing afdelingen dan overuren? Met tv- & radiospotjes, tv-optredens van landelijke politici en algemene boodschappen met hooguit een dun lokaal sausje. Ook in Groningen zie je dat. De stad hangt vol posters met landelijke slogans, maar zonder lokale herkenbaarheid.
Vorige week was er een peiling van OOG TV. Daaruit zou blijken dat lokale partijen in Groningen dalen. 4 jaar geleden week de peiling flink af van de uiteindelijke uitslag. Zo’n peiling zegt vooral iets over wie de vragenlijst invult. Als vooral een gemotiveerde achterban reageert, krijg je vanzelf zo’n uitkomst. Op straat zie je vaak een ander beeld. Terwijl wij aan het flyeren waren – en anderen misschien een bord plaatsten – spraken we vooral inwoners die hun verhaal wilden delen.
Dat brengt mij bij een tweede punt: het speelveld van deze verkiezingen.
Enkele supporters van Stadspartij 100% voor Groningen hebben wit-groen-witte borden geplaatst. Dat mag niet. Toch gebeurde het. Niet omdat regels er niet toe doen, maar omdat het verschil in middelen groot is. “Den Haag” maakt miljoenen euro’s vrij om de lokale campagnes van hun afdelingen te betalen. Lokale partijen hebben dat niet. Geen budget voor honderden abri’s, grote reclamecampagnes, cabriobussen, ingevlogen prominenten of duizenden flyers via PostNL.
Dat is geen gelijk speelveld, en dat weten landelijke partijen ook. Toch hoor je lokale partijen daar zelden over klagen. Je ziet vooral vrijwilligers die ’s avonds en in het weekend op pad gaan, gesprekken voeren op straat en met beperkte middelen zichtbaar proberen te zijn.
Misschien moeten we bij deze verkiezingen niet kijken naar wie de meeste posters heeft, het grootste budget of het bekendste gezicht. Maar naar iets simpeler: wie staat het dichtst bij de inwoners?
Misschien verklaart dat ook waarom lokale partijen blijven groeien.
Uno Sissingh
