Stadspartij investeert liever in mensen dan in stenen

By 16 november 2020Nieuws
Woensdag 11 november 2020 ging het in de gemeenteraad over de begroting voor volgend jaar. Onze fractievoorzitter Amrut Sijbolts maakte met zijn woordvoering duidelijk dat het college verkeerde keuzes maakt. Hieronder is zijn woordvoering te lezen. Uiteindelijk stemde de Stadspartij, net als vorig jaar, tegen de begroting. Omdat de lasten van onze inwoners en ondernemers alleen maar verhoogd worden terwijl de Stadspartij ze juist wil verlagen.

 

 


Voorzitter, dank u wel.

Daar staan we dan, met de derde en voorlaatste begroting van dit college. Een aantal van uw collega’s, inclusief onze voorzitter, waren al raadslid in die goede oude tijd. Toen geluk heel gewoon was… Maar die tijd, toen het geld nog tegen de plinten op klotste, hebben we al enkele jaren geleden achter ons gelaten.

Nu zitten we in een onzekere tijd door de impact van de corona crisis. Niet alleen wij, maar zeker ook onze inwoners, ondernemers, buurt- en
dorpshuizen, sportverenigingen en instellingen.

Die onzekerheid leidt tot vragen; heb ik straks mijn baan nog? Heb ik nog geld om mijn vaste en lokale lasten te betalen? Kan mijn buurt- en
dorpshuis straks nog open?

Uit onderzoek blijkt dat onzekerheid leidt tot een overdreven overtuiging van de eigen politieke voorkeur. Het is niet alleen aan onze inwoners,
maar ook aan ons om de kloof te verkleinen en zeker niet te vergroten. Hoe lastig dat soms ook blijkt.

De Stadspartij probeert Groningen te zien door de ogen van onze inwoners en ondernemers. Zij slaan hun voordeur open en zien hun directe woon-, werk- en leefomgeving. Daar vindt iedereen wel iets van.

Onze inwoners en ondernemers kijken de straat in en verwachten een goed onderhouden, veilige en groene woonomgeving. Met toegankelijke en betaalbare voorzieningen en openbaar vervoer om later die dag weer prettig thuis te komen in zijn of haar goede en betaalbare woning.

Een herkenbare buurt, een herkenbare wijk, een herkenbaar dorp. Kortom, een herkenbaar Groningen, een herkenbaar Haren en een herkenbaar Ten Boer.

Mensen willen, zeker nu, gehoord worden en niet het gevoel hebben dat er voor hen en over hen wordt beslist. Onze inwoners willen niet overvallen worden door wilde bouwplannen waarbij projectontwikkelaars en huisjesmelkers het uiterlijk van hun woonomgeving eenzijdig veranderen en bepalen.

Zij willen graag meepraten, zodat hun straat, hun wijk en hun dorp herkenbaar blijft. Extra belangrijk voor de inwoners van Haren en Ten Boer. Die goed
werkende voorzieningen zien verdwijnen om per aanstaande januari te harmoniseren met de rest van de gemeente.

De Stadspartij vraagt zich dan ook af wat het eerder gesloten bestuursakkoord eigenlijk nog waard is. Gezien het afschaffen van Diftar in Haren omdat er voor de stad een ander systeem logischer is.

De Stadspartij is er trots op dat veel er inwoners, ondernemers, verenigingen en organisaties met goede ideeën zijn die zich in willen zetten voor hun woon-, werk- en leefomgeving. Door met hen samen te werken aan oplossingen van problemen die bewoners en gemeente ervaren, maken we wijken en dorpen samen beter.

Gelukkig delen we die ambitie, maar in de uitvoering kan het nog wel eens beter.

Ik noem een paar recente voorbeelden waar het in onze ogen misging of op z’n minst beter had gekund. De herinrichting van Lenneplaan, Project Q aan de van Ketwich Verschuurlaan, en de Drafbaan. Hier voelden vele inwoners zich overvallen, niet serieus genomen en onvoldoende gehoord.

En nee, het is niet altijd kommer en kwel, maar het kan altijd beter. Daarom dienen wij een motie in waarmee we beogen om inwoners tijdig en vooraf beter te betrekken om zo het draagvlak te vergroten. Samen staan we tenslotte sterk.

Steeds meer gemeenten in Nederland versterken en faciliteren de participatie van jongeren in de politiek. Zo kende Haren een jongerenraad die na de herindeling stopte. Zij wilden graag door, hebben na de herindeling een telefoontje gehad en daarna bleef het stil. Een jongerenraad, of iets wat daarop lijkt, lijkt ons een perfect middel om jongeren mee te laten denken over zaken die heb aan gaan. Daartoe dienen wij een motie in.

Voorzitter,

Ik weet dat u niet houdt van grijsgedraaide langspeelplaten. Toch zet ik er even een op. Want in 2010, in 2011, in 2012, ik sla even een paar groeven over, en alle jaren daarna, tot op de dag van vandaag, spreek ik namens de Stadspartij, onze zorgen uit over de financiële positie van de gemeente Groningen. De gemeentelijke uitgaven blijven maar stijgen en worden bezuinigingsdoelstellingen niet behaald. De lasten van onze inwoners gaan steeds verder omhoog. Een speciaal woord van dank daarvoor aan GroenLinks. De huidige tijd toont maar weer eens het belang van voldoende gemeentelijke reserves. Zo voorkomen we lastenverzwaringen voor inwoners en ondernemers. Er wordt geen geld gespaard, maar voornamelijk uitgegeven. De financiële reservepositie van onze gemeente ziet er allesbehalve
rooskleurig uit. Voorzitter, Sinterklaas bestaat, hij is groen en René Staijen en ik zitten er zelfs vlak achter. Wat overigens niet automatisch betekent dat we een
motie over zwarte piet van de PVV zullen steunen.

Waarom maakt de Stadspartij zich nu hier zoveel zorgen om vraagt u zich misschien af.

Welnu voorzitter,

Vorige week hoorden wij veel fracties zeggen dat ze er niet aan zouden moeten denken dat we fors moeten bezuinigen en snijden in voorzieningen zoals de gemeente Stadskanaal nu moet doen. Een meer dan terechte zorg overigens. Maar voorzitter, de Stadspartij constateert wel dat deze coalitie koste
wat kost alle ballen in de lucht wil houden. Te hoge ambities, niet willen snijden in plannen en prestigeprojecten. Gevolg is dat de rekening bij de inwoners en ondernemers wordt neergelegd. Hoge lokale lasten, zoals parkeervergunningen, OZB en hondenbelasting zijn nodig om ambities en plannen door te kunnen laten
gaan. Principes en uitgangspunten worden verlaten, doelbelastingen worden roof- en snoepgoed. Wij dienen dan ook een amendement in om de hondenbelasting af te schaffen.

Vorig jaar verhoogde GroenLinks op een blauwe maandag de tarieven voor precario, vandaag liggen er voorstellen voor het verhogen van leges. Alles om koste wat kost niet te hoeven snijden in ambities plannen en projecten. Deze houtje-touwtje constructies tonen aan dat het geld op is en er geen keuzes gemaakt worden.

Deze coalitie heeft voor huizenbezitters een OZB stijging van tussen de 25 en 30% veroorzaakt. Dat is buitenproportioneel. Betaalbare woningen blijven schaars en de huren hoog. Onder het huidige beleid stijgen voor de derde(!) keer op rij de gemeentelijke lasten voor onze inwoners en ondernemers. Zuur voor iedereen. Extra zuur  voor de ‘nieuwe Stadjers’ van Haren en Ten Boer!

Groningen wordt een gemeente voor de rijken, de Amsterdamse grachtengordel onder de Martini Toren. We willen graag hoog op allerlei lijstjes staan. Nou, dat gaat lukken hoor.

Geven we de aarde op, of geven we hem door, een treffende slogan van het Wereld Natuurfonds. Daarmee wordt gedoeld op wat we achterlaten aan volgende generaties. Die vraag moeten wij ons ook stellen.

Het is juist vanwege dit beleid dat een volgende raad wordt opgezadeld met het maken van harde keiharde keuzes. De rekening wordt naar de toekomst doorgeschoven.

Wijzen naar Den Haag, omdat die te weinig geld geeft, is te makkelijk zolang we door blijven gaan met investeren in stenen en niet in mensen.

Hierdoor groeit het aantal mensen dat in armoede leeft en dus ook het aantal kinderen dat opgroeit in armoede. De lokale lasten worden steeds
hoger en met dit beleid komen ook alleenstaanden en mensen met een middeninkomen steeds verder in de verdrukking. De tweedeling groeit,
Groningen wordt voor de happy few.

Het beleid van de afgelopen jaren leidt niet tot een verkleining van de tweedeling, maar maakt deze alleen maar groter. Daarom kiest de Stadspartij er in de eerste plaats voor om te investeren in mensen, niet in stenen. Investeren in sport, investeren in lagere lasten, investeren in buurt- en dorpshuizen.

De reservepositie van de gemeente blijft de komende jaren ver onder de maat. Het college schrijft weliswaar te verwachten dat in 2022 en 2023
flinke stortingen plaats vinden, maar niemand heeft een glazen bol. Laat staan dat we nu de gevolgen van de corona crisis kunnen overzien.

Verwachting is de aanname of hoop dat een handeling of gebeurtenis ook werkelijk plaats gaat vinden. Een verwachting kan realistisch zijn, maar dat hoeft niet. Als een verwachting niet uitkomt, kan er sprake zijn van acceptatie, maar ook van teleurstelling, verwarring, onzekerheid en angst.

Met de constatering dat in 2024 meer dan 50% van het weerstandsvermogen zacht weerstandsvermogen betreft en dat de accountant dit als een risico signaleert trekt de Stadspartij de conclusie dat de reservepositie van de Gemeente Groningen nu en in de toekomst boterzacht is. Een hypotheek op de toekomst en de rekening wordt vooruitgeschoven. Het geïnde belastinggeld van onze inwoners, ondernemers en verenigingen wordt durfkapitaal, risicokapitaal, waagkapitaal.

Voorzitter,

Eigenlijk brengt deze begroting niks nieuws onder de zon. Bezuinigingsvoorstellen van het college worden teruggedraaid door een coalitie die koste wat kost alle ballen in de lucht wil houden. Broodnodige keuzes worden niet gemaakt. De Stadspartij had liever gekozen voor lastenverlichting in deze toch al moeilijke tijd. Eerst en meer investeren in mensen en niet in stenen.

Daarom wil de Stadspartij een rem op grote projecten die op stapel staan. Denk onder andere aan Dudok aan het Diep, de aanleg van het Oosthamriktracé, nieuwbouw van de Oosterpoort van 221 miljoen euro en de nieuwbouw van muziek en cultuurcentrum Vrijdag van 37 miljoen euro. Maar ook moeten de plannen voor de binnenstadvernieuwing opnieuw bekeken worden, moet de energietransitie realistischer zijn en willen wij één wethouder minder in het college.

Dat deze coalitie de lasten, OZB en tarieven blijft verhogen om de begroting sluitend te krijgen toont aan dat deze coalitie geen geld heeft voor grote projecten.  Omdat deze coalitie geen keuzes maakt behalve alle ballen in de lucht houden en de rekening naar de toekomst schuift. Dat blijft investeren in stenen en niet in mensen.

Dank voorzitter.

Leave a Reply