Schandelijke vertoning: werkgelegenheid van zeer velen weggevaagd

Het was een veelzeggend contrast woensdagavond na afloop van het debat in de raad over de subsidiebanen.

In de wandelgangen trof ik een groepje blije en opgetogen ambtenaren van SoZaWe aan: hun werkgelegenheid is weer voor een hele poos veilig gesteld. Even verderop in de gang trof ik een groepje werknemers in mineur aan. Zij die het onvolprezen maatschappelijk nuttige werk verrichten zitten op de schopstoel en mogen met elkaar de strijd aangaan voor de beloofde 200 van de 500 maatschappelijke banen, die het college zuinigjes wil behouden.

Met steun van de linkse fracties, PvdA, GL en SP en de fracties van D66 en CU heeft de meerderheid in de gemeenteraad de werkgelegenheid van honderden mensen weggevaagd.

Zij beroepen zich daarbij op de rijksbezuinigingen: we kunnen niet anders zeggen zij, er is geen geld en dat is de schuld van het Rijk.

De coalitiepartijen leggen zich daar wel erg gemakkelijk bij neer.

Naar onze mening is er door herschikking bij de gemeente zeer veel geld bij de gemeente vrij te spelen voor de banen, waarvan iedereen vindt dat ze van groot nut zijn.

In mijn woordvoering stelde ik de vraag:

  • “Willen we dat de speeltuinen open blijven, de buurthuizen open blijven, de scholen goed functioneren, het op straat veilig is, de buurt schoon is, we ’s avonds naar OOG-tv kunnen kijken?
  • Kortom willen we dat de maatschappelijke infrastructuur in stand blijft?
  • Wat als je de meeste banen die zorgen voor de maatschappelijke structuur afbouwt zoals het college van plan is?
  • Hoe zorg je dan voor de veiligheid, de speeltuinen, de scholen, de buurt, de sportvoorzieningen?

Onze vraag is ook: is het wijs om eerst honderden banen af te breken en ze dan trachten weer moeizaam op te bouwen? Het college zegt open te staan voor creatieve oplossingen van de werkgevers, welnu er ligt een behoorlijk gedetailleerd plan van de werkgevers, ook financieel uitgewerkt, voor het behoud van 400 banen, maar u doet er in feite nauwelijks iets mee. U beroept zich op landelijke bezuinigingen terwijl er binnen de gemeente als werkgever genoeg mogelijkheden liggen”

Dit plan krijgt geen kans van de meerderheid van de raad, ze namen genoegen met een slap aftreksel: 200 mensen mogen onder voorwaarden hun baan behouden, en sturen daarmee honderden mensen de mist in. De meerderheid in de raad schijnt niet te beseffen wat het betekent je werk, dat je in veel gevallen jaren en jaren met hart en ziel hebt gedaan en wat door iedereen zeer gewaardeerd wordt, kwijtraakt. Werkloos worden staat hoog genoteerd in het rijtje traumatische ervaringen in een mensenleven.

Ik heb hierover in ieder geval een gevoel van plaatsvervangende schaamte overgehouden.

Anna Riemersma

 

.