Sint-Maarten

Vandaag is het Sint-Maarten, mijn favourite feestdag. Ieder jaar verheug ik me weer op de stoet van kinderen die met lampions langs de straat gaan om snoep op te halen. Ik hoop dat het geest van de strenge VN-inspectrices mag blijven bestaan! Het is een feestdag die eigenlijk aan delen en geven is gewijd, maar zo zien de kleine lampiondragers het niet. De kinderen zijn zeer materialistisch, het gaat ze om snoep, véél snoep, en om dat doel te halen worden de liedjes tot het minimum ingekort. Ze zijn dan ook lang niet allemaal blij met met mijn vraag wat de lampion voorstelt, of in het geval van regen en brandschade hééft voorgesteld. Een geïnteresseerde vraag naar wat ze komen doen en wie die Sint-Maarten dan wel was wordt wel beantwoord maar ik zie het ongeduld in hun ogen. Het tijdverlies maak ik uiteraard goed door royaal snoep uit te delen, wie met een mooi of origineel lied komt mag naar hartelust van het dienblad graaien. Voor liederen over Donald Duch, Mickey Mouse of koeien met staarten heb ik een spekje over. Vanavond gaat vanaf de Ossemarkt een stoet met lampions naar de Grote Markt. Deze Sint-Maartensoptocht die ook door de Stadspartij wordt gesteund, vraagt aandacht voor de positie van arme mensen in Groningen.

Wie eens zijn licht opsteekt bij voedselbank en Sociale Dienst komt er achter dat veel mensen niet kunnen rondkomen. Dat ligt niet alleen aan de hoogte van de uitkeringen, al is de koopkracht van een uitkering in de loop van de jaren flink gedaald. Veel gezinnen, paren en alleenstaanden komen door het onbarmhartige regime van schuldsaneren in de problemen. Ik ken een gezin met weinig economische kansen. Ze hebben geprobeerd een winkeltje op te zetten maar dat is mislukt. Ze bleven achter met schulden, schulden die wanneer je ze nauwkeurig schift grotendeels uit rente, advocatenkosten en kosten van de deurwaarder bestaan. Die deurwaarder kwam met vijf invorderingen tegelijk aan de deur en rekende daarvoor vijf maal de kosten van betekening, samen een bedrag dat de oorspronkelijke betalingsachterstand ver te boven ging! Tot overmaat van ramp had de zwakbegaafde zoon met zijn mobiele telefoon honderden verzoeknummers aangevraagd bij een TVzender. Dat was voor Pa en Ma een dure verrassing, want betalen kunnen ze deze rekening niet… De lettertjes waarin staat wat zoiets kost stonden zo klein in de benedenhoek van het scherm dat ze de meeste bellers zullen zijn ontgaan. Terwijl de kosten van wonen, electriciteit en gas stijgen zijn de uitkeringen practisch bevroren. De strofe “Het hele jaar dar duurt zo lang… eer mijn licht weer branden kan” heeft voor veel mensen in deze tijd een bittere klank. 

Mijn favouriete Sint-Maartenslied: 

Sint Martinus Bisschop,

roem van alle landen

Dat we hier met lichtjes lopen,

Is voor ons geen schande.

Hier woont een rijk man

Die ons wel wat geven kan,

Geef me appel of een peer,

Ik kom het hele jaar niet meer

Het hele jaar dat duurt zo lang

Eer mijn licht weer branden kan.

Robert Prummel.